Neem contact
met me op

Andy Vlaeminck

tel +32 (0)473 66 12 25

Cases en Projecten

ZiggZagg

ZiggZagg is een jong bedrijf met een bijna ongelofelijk verhaal. Je kan er misschien het label 3D printing op plakken. Maar eigenlijk moet je het...

Lees de volledige case

Over goesting en sigaren.

gepost op 16/03/2011 in categorie Visie

Het hoofd maakt rare kronkels. Ik stond gisteren in de lobby van één van de grootste bedrijven van dit land. Ze doen iets met telefoons. En zoals meestal in die grote wachtruimtes, stonden er flink wat vertegenwoordigers op hun contactpersonen te wachten. Ik gebruik bewust het woord vertegenwoordigers. Wat dat is wat ze op dat moment doen. Een bedrijf vertegenwoordigen. Of ze nu account manager, business developer, project manager of CEO zijn. Maar dat is een ander verhaal. Waar het hier om draait, is dat al die wachtende mensen me deden denken aan sigaren. En aan goesting.

Goesting. Daar draait het om bij verkopen. Maar wat is goesting precies ? Het is een mooi Vlaams woord dat heel wat betekenissen heeft. Het is passie. En zin in meer. Maar het is ook de energie die je genereert en die je uitstraalt. Niet dat je een soort Emile Ratelband moet worden en “TSJAKAA !!!” roepen tegen iedereen die je pad kruist. Want dan riskeer je dat mensen gaan lopen. Maar het is wel het misschien wat naïeve enthousiasme waarmee je mensen besmet. Want verkopen doe je niet aan bedrijven, ook niet in business-to-business. Je verkoopt aan mensen. En mensen willen met mensen praten. Echte mensen. Met emoties. Met verlangens en ambities. En dat mag je best laten voelen. In die grote lobby voelde ik dat nauwelijks. Maar daar kom ik later op terug. Eerst de sigaren.

Ik las een tijdje terug een artikel in De Morgen over de sluiting van Caron in de Veldstraat. Caron is – of was, ondertussen – nog zo’n oud huis van vertrouwen. Een echte mannenwinkel. Met sigaren, pijpen, aanstekers, pennen en andere prullaria waar heren van stand hun status of hun “savoir vivre” mee etaleren. Een echte zelfstandige. Dat was toch het label dat tussen de regels door op de winkel werd gekleefd. En dat was wat me stoorde in het artikel. Er hing iets zuurs en bitters aan. De klaagzang van een slachtoffer. De hardwerkende zelfstandige met nog een echt hart voor zijn zaak en zijn klanten, die op de betere locaties wordt weg gedrukt en onder de voet gelopen door de grote internationale ketens en hun legertje vastgoedbonzen. Die met hun chique kantoren in Brussel.

Wie me een beetje kent, weet dat ik een grote vriend ben van de kleine zelfstandige. Ik ben zelf zowat groot geworden tussen de winkelrekken. Ik ben zo’n kerel die enkele straten om loopt om zijn kaas bij een echte kaasboer te kopen. Ik kies mijn sigaren zorgvuldig in een gespecialiseerde zaak. Mijn vulpen kopen was ook een heel ritueel in een smaakvol ingerichte kleine winkel. En als ik het me zou kunnen permitteren, zou ik mijn pakken op maat laten maken bij een echte kleermaker. Ik ben een fan. Maar niet blindelings. Want de teneur van het artikel in De Morgen deed de waarheid geweld aan. En die waarheid is dat veel “echte” zelfstandigen zelf hun eigen zwanenzang inzetten. Daar hebben ze geen Brusselse zakenlui voor nodig. De rek is er uit. Ze springen niet meer dartel in het rond als er een klant binnen stapt. De goesting is over. En dat was ook het geval bij Caron.

Dat gebrek aan goesting voel je meteen als je een winkel binnen stapt. Zoals bij Caron. De laatste keren dat ik er kwam, waren ze niet echt blij om me te zien. Het piepen van de deur haalde de dames achter de toonbank duidelijk uit hun meditatiemoment van die dag. Ik zie er meestal ook niet uit als een heer van stand. Dus was de enige begroeting die ik kreeg een opgetrokken wenkbrauw. En toen ik er de allerlaatste keer binnen stapte, was ik in het gezelschap van mijn goede vriend Koen. En die beantwoordt ook al niet aan hun beeld van de ideale klant. En dan nog twee mannen samen. We stapten binnen in een schrijn. Een stille en kille ruimte waar je beter niets aanraakt. Laat staan iemand iets vraagt. Een beetje typisch voor dat soort winkel en die producten, denkt u ? Verre van. Je zou er versteld van staan hoe dikwijls ik zo’n boeddhistische heiligdommen binnen stap. Ook in andere sectoren. En wat dat soort winkels betreft, ik ken minstens twee voorbeelden in dezelfde branche die zich niet laten wegdrummen door wie dan ook. Daar hebben ze het te druk voor. Je proeft een rumoerige, bijna volkse sfeer in Brugge bij http://www.jerrycigarbar.com Maar de heel stijlvolle, plechtstatige versie in Amsterdam http://www.hajenius.com is niet minder uitnodigend.

En het is nog wel zo makkelijk om op een verkooppunt die goesting te laten voelen, die energie op te wekken. Je kan dat met de temperatuur, de verlichting en vooral een streepje juiste muziek. Maar het zit vooral in de kleine details. Een spontane glimlach als iemand binnen stapt. Een vriendelijk knikje. Afhankelijk van je eigen temperament. Want je hebt die “goesting” die je uitstraalt volledig zelf in de hand. En dat brengt me terug naar die lobby. Want je zou kunnen stellen dat het minder evident is om die energie te laten voelen als je niet op eigen terrein werkt. Neen dus. Net omdat je het zelf in de hand hebt, kan je het overal toepassen. Het komt eigenlijk altijd op hetzelfde neer. Je laat je niet beïnvloeden door de sfeer of de omstandigheden waarin je terecht komt. Je bepaalt zelf het ritme en het energieniveau.

Als je bv. hebt afgesproken met een klant in een restaurant, dan stap je veerkrachtig en gezwind binnen. En je eerste vriendelijke knikje is voor de mensen die er werken. Want zij zullen je helpen om er een leuke middag of avond van te maken. En hetzelfde werkt als je de lobby van een groot bedrijf binnen stapt. Zorg dat je meteen een leuk contact hebt met de mensen aan de receptie. Je zou hen nog wel eens nodig kunnen hebben. En praat met al die andere mensen terwijl je staat te wachten. Wie weet zitten er interessante contacten tussen. Of misschien kennen ze wel een leuke sigarenwinkel. Maar wat vooral belangrijk is, het gevoel dat je contactpersoon bij je krijgt als ze je komen ophalen, zal heel wat beter zijn dan wanneer je daar als een stille monnik staat te wachten. Ze zullen de energie voelen. En de goesting in een goed gesprek zal veel groter zijn.