Neem contact
met me op

Andy Vlaeminck

tel +32 (0)473 66 12 25

Cases en Projecten

Noaqua

Noaqua is gespecialiseerd in de bestrijding van opstijgend vocht. De klanten zijn particulieren. En het is verkopen in zijn meest directe vorm....

Lees de volledige case

Winkels waar ik woest in word !

gepost op 26/07/2010 in categorie Avonturen in het veld

Een flauwe alliteratie met de letter W. Niet eens een Suske & Wiske titel waardig. Het is echter mijn eerste, echte blog, jeugdige onnozelheid dus. Diezelfde kinderlijke naïviteit zorgt ervoor dat ik niet snel boos word, tenzij je me uit mijn kot lokt. Dan word ik echt woest. Vreemd genoeg gebeurt dat vaak in winkels.

Onbezonnen en onbezorgd flaneer ik er rond, helemaal niet op mijn hoede of voorbereid op naderend onheil. En als het dan toch fout loopt, is mijn uitval des te scherper. Dat ik mijn interludium als student ben doorgesparteld met de centen die ik verdiende tussen de winkelrekken, heeft er vast ook mee te maken. Ik weet hoe leuk de job kan zijn. Maar ik besef tegelijk ook hoe zwaar ze is. Sta maar eens achter een toonbank vol kaas en charcuterie, na een nachtje studentikoos brassen. Hoe intens mijn lijf ook tegensputterde, ik deed mijn job met een welgemeende glimlach. De klant moet zich goed voelen, een beetje blij worden als hij je ziet. Niet alleen maakt de juiste sfeer het voor jezelf veel leuker werken. Het bedrag aan de kassa wordt ook groter.

Maar regelmatig loop ik tegen verkopers aan die dat helemaal anders zien. Zo stapte ik eens binnen in het nieuwe filiaal van een electro keten in Brugge. En ja, ik hoor je al mopperen. Dat ik maar moet weg blijven uit dat soort ketens. Maar daar gaat het nu niet om. Ik had een inktpatroon nodig voor mijn printer. En deze winkel lag op mijn weg. Ik stapte dus die belachelijk grote winkel binnen op B-Park. Dat is het nieuwe winkelcentrum aan de rand van Brugge, waar jaren over gezeurd werd en waar fortuinen aan werden gespendeerd en dat deondanks toch nog een miskleun van jewelste is geworden. Alle winkels in B-Park zijn trouwens belachelijk groot. Dat past ongetwijfeld in het totaalconcept dat ik vooralsnog nog niet snap. Blijkt deze gigant voor mijn merk printer alleen al, zo'n 30 verschillende cartridges te verkopen. De voorzienigheid zelve, had ik het type printer opgeschreven. Maar zo slim zijn die verpakkingen jammer genoeg niet. Ik moest dus op zoek naar een verkoper die mij kon helpen. Tussen de massa's toestellen snuisterden minstens 7 koppeltjes, op zoek naar iets glimmends en nieuws om mee te slepen naar hun nest. Niemand echter in het typische lichtblauwe overhemd van de keten. Aan de indrukwekkende balie daarentegen, troepten drie verkopers samen.

Ik sprak moedig de enige vrouw in het drietal aan. Niet uit één of andere instinctieve drang die Dirk Draulans ongetwijfeld weer slim zou kunnen uitleggen. Maar omdat ze het er als enige mee eens was dat ze niets om handen had. Dat was toch wat ik afleidde uit het feit dat ze opzichtig in de verte stond te staren.Ze tokkelde het typenummer van mijn printer in en toverde voor ik het goed en wel besefte een post-it tevoorschijn met daarop het nummer van het patroon dat ik nodig had.

Niet dat ze mij op enige wijze inspireerde of intrigeerde, maar ik had toch heimelijk uitgekeken naar een gezamenlijke wandeling naar het rek in kwestie, om daar samen de juiste cartridge te otdekken. Het zou in deze kille gigant vol plastic een leuke, menselijke toets zijn geweest. Ik legde de ruim 30 meter alleen en in stilte af. Nu ja, ze had me verzekerd dat deze inktpatronen er hingen, dus ... Maar neen, hoor, lekker niet. De teleurstelling toen ik de vulling niet vond. Ik keek richting balie waar ik haar nauwelijks een minuut eerder had achtergelaten, maar van de deerne in lichtblauw geen spoor. Van één van haar mannelijke collega's evenmin. Dus dook  ik maar weer de rekken in, op zoek naar verkopers in lichtblauw. Ik wisselde een blik van herkenning met de 7 koppels die daar nog steeds rond hingen en belandde uiteindelijk opnieuw bij de balie. Het fort werd nog maar door één man recht gehouden.

Wie mij kent, weet dat geduld niet mijn sterkste kant is. Ik glipte de rij wachtenden voor en vroeg de verkoper naar zijn collega's. Hij keek wat schichtig in het rond en antwoordde verontschuldigend dat ze vandaag slechts met drie verkopers werkten. Er was immers een collega ziek. Ik zag dat de jonge man veel aan zijn hoofd had. Dus ik rekende het hem even voor en vroeg waar de andere twee dan wel waren. Niet dat ik hem nodeloos ongerust wilde maken, maar ik stipte toch even aan dat die flatscreens tegenwoordig te dun waren om je achter te verbergen en de stofzuigers die ze nu bouwen, te flauw om er in opgezogen te worden. Blijkbaar had ik hem toch een beetje bang gemaakt. Want hij vertelde in alle eerlijkheid dat ze samen lunchpauze hielden.

En ik werd woest. Wat doe je in godsnaam in de verkoop als je zonder scrupules een zwik potentiële klanten laat staan omdat jij honger hebt ? Hoe sta je tegenover je klanten als je liever met een collega gaat zitten kletsen in een mistroostig reftertje, peuzelend aan een matig lekker broodje, onder het schijnsel van een ongetwijfeld energiezuinige maar bedroevend ongezellige lamp ? Ga dan iets anders doen. Je laat nooit klanten aan hun lot over. Nooit !

Toch ebde mijn boosheid even snel weg als hij gekomen was. De jonge kerel achter de balie lachte immers schaapachtig, verontschuldigde zich voor zijn collega's en zei dat hij me begreep. Meer was er niet nodig om een ongeduldige, doorwinterde sales jongen als ik, braafjes terug in de rij te zetten. Ik liet zelfs nog een oud vrouwtje voorgaan dat net was binnen geslenterd.